Liewe maan, jy seil so langsaam deur die awendwolke heen.
Jy's so kalm en ook so rustig; kon ek daardie rus maar leen.
Treurig staar ek in die verte na jou stille eensaam baan.
O, hoe wreed is tog die noodlot--nooit sal ek na jou kan gaan.

Liewe maan, ek wil my smarte aan jou luist'rend oor vertel,
wie dit is wat steeds my harte met 'n teer herinn'ring kwel.
My geheim is by jou veilig; sien dus maar my trane aan.
My verlange is my heilig, maar ek weet jy sal verstaan.

Written by Woorde: B. KOK: Vers 1; HELEN MALAN: Vers 2 Musiek: 'Guter Mond', Duitse Volkswysie; verwerk: H. PIETER VAN DER WESTHUIZEN, 1976